Olly Moss for 85 years of Oscar

Είναι πραγματικά δυνατό να προβλέψουμε ποιος θα κερδίσει ένα χρυσό αγαλματίδιο στις 28 Φεβρουαρίου; Φυσικά και όχι – δεδομένου πως η Ιστορία δε δικαίωσε πάντα τις προβλέψεις.

Τις τελευταίες μέρες όλοι διαβάζουμε τα προγνωστικά για τα Όσκαρ. Είναι αναμφίβολα η χρονιά του “The Revenant” και δη του Leonardo DiCaprio, τη στιγμή κι όλας που ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του, Eddie Redmayne, βραβεύτηκε πέρσι για το ρόλο του ως Stephen Hawking. Για μισό λεπτό, όμως: το ίδιο δεν είχε συμβεί και με την Katharine Hepburn, που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Γυνακείας Ερμηνείας δυο συνεχόμενες χρονιές το 1968 και 1969 για τις ταινίες  “Guess who’s coming to dinner” και “The Lion in Winter” αντίστοιχα; Ή – μην πάτε μακριά – ο Tom Hanks το 1993 και ’94 για το “Philadelphia” και το “Forrest Gump”; Δεν λένε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Κι αν τα Όσκαρ δεν έχουν ποτέ άδικο, τότε ο Leonardo DiCaprio γιατί δεν έχει κερδίσει κανένα ως τώρα;

Fact No2: Πριν λίγο καιρό, στον προπομπό των Όσκαρ, τα αγγλικά BAFTA, το βραβείο καλύτερης ταινίας πήγε στο φιλμ του Alejandro González Iñárritu και το βραβείο ερμηνείας στον DiCaprio. Είναι μια εγγύηση επιτυχίας για τα Όσκαρ, νομίζετε; Αν ναι, τότε γιατί η Αμερική προτίμησε να δώσει το ‘Οσκαρ στο “A beautiful mind” του Ron Howard το 2001 και η Αγγλία προηγουμένως στο “The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring” (που έφυγε τελικά με 4 Όσκαρ, αλλά όχι με αυτό της Καλύτερης Ταινίας.”) Τι να υποθέσει κανείς, δηλαδή, βλέποντας το “The Revenant” να σαρώνει (από Βafta και Χρυσές Σφαίρες μέχρι βραβεία SAG κ.ο.κ) όταν την τελευταία στιγμή ξεφύτρωσε σαν μανιτάρι για φαβορί το “The Spotlight” του Tom McCarthy;

Κι αν τα Όσκαρ – ευτυχώς ή δυστυχώς – μόνο προβλέψιμα δεν είναι, πόσο δίκαια είναι τελικά; Ένα hashtag αρκεί για να μας δώσει την απάντηση: #oscarsowhite. Ακόμα και δυο μέρες πριν την απονομή είναι δύσκολο για την Ακαδημία να σβήσει τη φωτιά που ξέσπασε από το μποϊκοτάζ πολλών καλλιτεχνών του Hollywood, μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τις κατηγορίες Καλύτερου Ανδρικού και Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου, εφόσον η απουσία από τη λίστα οποιασδήποτε άλλης ράτσας πλην της λευκής ήταν έντονα αισθητή. Το ίδιο και … πέρσι! Από τον Spike Lee μέχρι το George Clooney, όλοι έκαναν λόγο για τα “Λευκά Όσκαρ”. Το γεγονός πως η γυναικεία αμοιβή στο Hollywood δεν αγγίζει ούτε κατά διάνοια τα όρια της ανδρικής, μάλλον θάφτηκε προς το παρόν, ακόμα κι από την ίδια τη Jennifer Lawrence που το είχε θίξει. Κι αν έχει δίκαιο τελικά η Charlotte Rampling που χαρακτηρίζει ρατσιστικό το φετινό μποϊκοτάζ; Κι αν όντως δε διακρίθηκε κανένας μαύρος για την ερμηνεία του τη χρονιά που μας πέρασε; Έπειτα, πόσο λευκά μπορούν να είναι φέτος τα Όσκαρ με τον Chris Rock στο ρόλο του παρουσιαστή;

Κλείνοντας, ας θυμηθούμε τα λόγια της Meryl Streep, κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στο Φεστιβάλ του Βερολίνου: “Στη βιομηχανία του θεάματος, όλα εξαρτώνται από τη διαφορετικότητα μεταξύ των ιθυνόντων. Αν οι αποφάσεις παίρνονται μόνο από μια μερίδα ανθρώπων, της οποίας το γούστο καθορίζει αν θα γυριστεί ένα φιλμ ή όχι, τότε πάντα η ίδια ταινία θα γυρίζεται.” Μήπως τελικά εννοεί ότι πώς είναι δυνατό να υπάρχει ποικιλομορφία στη λίστα των ηθοποιών, όταν δεν υπάρχει καν διαφορετικότητα πίσω από τις κλειστές πόρτες του Hollywwod;

Meryl, (και) γι’ αυτό μας αρέσεις. Επειδή αναμοχλεύεις το πρόβλημα που φαίνεται πως εμποδίζει το Hollywood να πάει μπροστά. Επειδή τα λες έξω από τα δόντια. Επειδή δε διστάζεις να τα βάζεις με την Ακαδημία. Επειδή δε μασάς τα λόγια σου σε ό,τι αφορά την κριτική απέναντι στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Κι όσο υπάρχουν ηθοποιοί σαν και σένα, εμάς θα παύει να μας απασχολεί (προς το παρόν) αν τα Όσκαρ είναι δίκαια ή προβλέψιμα.

(Η φωτογραφία είναι έργο της Olly Moss για τα 85 χρόνια του θεσμού με “προσωποποιημένα” τα Όσκαρ από το 1978 ως το 2012)

No more articles