8

Tην Gioia de Bruijn την γνωρίσαμε μέσα από το project της, “Weekend Warriors”. Φωτογράφιζε τους φίλους της, ενώ χαλαρώναν από την ένταση της εβδομάδας το σαββατοκύριακο, κάνοντας ό,τι κάνει ένας νέος: διασκεδάζει, με όποιον τρόπο τον ευχαριστεί. Μιλήσαμε μαζί της για το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον.

#1. Περίγραψέ μας πώς είναι να μεγαλώνει κανείς στην Καραϊβική.
Με πολλή ζέστη. Σχεδόν πάντα ήμασταν έξω, στην παραλία, κάνοντας σέρφινγκ ή κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο και πηγαίναμε σε απομακρυσμένα μέρη που δεν τα γνωρίζουν οι τουρίστες. Ακούγεται ιδανικό, παρόλα αυτά όμως ήμουν παιδί και έπρεπε να πηγαίνω σχολείο. Οπότε θεωρώ πως ουσιαστικά ήταν παρόμοιο με το πώς μεγαλώνει κανείς οπουδήποτε αλλού. Μόνο που εμείς δεν φορούσαμε ποτέ παλτό, πουλόβερ ή κάλτσες. Το νησί στο οποίο μεγάλωσα εγώ, το Curaçao, είναι αρκετά μικρό και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε ποτέ κάτι στα κρυφά γιατί πάντα μαθεύονταν και ο ένας σχολίαζε τον άλλον. Ανυπομονούσα να τελειώσω το σχολείο για να φύγω και να πάω σε ένα μέρος που θα μου προσέφερε ανωνυμία και ελευθερία.
3
#2. Πώς μπήκε στη ζωή σου η φωτογραφία;
Σε πολύ μικρή ηλικία συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από τις ζωές των φίλων και συγγενών μου που ζούσαν στην Ευρώπη. Οι γονείς μου μού έδιναν εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι το οποίο ξόδευα σε φωτογραφικές μηχανές μιας χρήσης. Οι γονείς μου πάντα είχαν πολλά άλμπουμ με φωτογραφίες μας (δικές μου, του αδελφού μου και της αδελφής μου) και πάντα μου άρεσε να τα ξεφυλλίζω. Όσο είσαι παιδί, οι γονείς σου είναι πάντα εκεί να φωτογραφίζουν κάθε σου σημαντική στιγμή. Όταν όμως μεγαλώνεις, δεν είναι εκεί να καταγράφουν τις αστείες στιγμές με τους φίλους σου. Νομίζω πως το συνειδητοποίησα αρκετά γρήγορα αυτό και αποφάσισα να συνεχίσω να καταγράφω η ίδια τη ζωή μου μέσω της φωτογραφίας ώστε να μπορώ αργότερα να θυμάμαι αυτές τις στιγμές.

#3. Έχεις αναφέρει πως σου επιτρεπόταν να κάνεις πολλά πράγματα που άλλα παιδιά της ηλικίας σου δεν μπορούσαν να κάνουν. Πώς έχει επηρεάσει αυτό τη δουλειά σου;
Έχω δει και έχω κάνει πολλά πράγματα επειδή έκανα παρέα με ανθρώπους διαφόρων ηλικιών. Τα περισσότερα από αυτά έχουν καταγραφεί. Όταν ήμουν 14, θυμάμαι πως μαζί με τους φίλους μου (όλοι ήταν περίπου συνομήλικοί μου) είχαμε νοικιάσει ένα διαμέρισμα στο γειτονικό νησί Bonaire, με αφορμή ένα αγώνα λεμβοδρομίας. Ήμασταν οχτώ έφηβοι σε ένα διαμέρισμα κοντά στην παραλία, όλοι μας ήμασταν κάτω από το νόμιμο όριο ηλικίας κατανάλωσης αλκοόλ και χωρίς καμία επιτήρηση. Ήταν θαύμα το πώς επιζήσαμε. Αυτή είναι η πρώτη φορά που θυμάμαι να έχω μια μηχανής μιας χρήσης μαζί μου και να καταγράφω συνειδητά εικόνες. Χάρη στις φωτογραφίες μπορώ να θυμάμαι πολλές τρελές ιστορίες και όμορφα μέρη που έχω επισκεφτεί. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που βγάζω φωτογραφίες. Θέλω να θυμάμαι τα πάντα και οι φωτογραφίες με βοηθούν στο να κρατάω αυτές τις αναμνήσεις ακόμη πιο ζωντανές.

5

#4. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσεις τις φωτογραφίες σου με τρεις μόνο λέξεις, ποιες θα διάλεγες;
Επιβλητικές. Διφορούμενες. Μπερδεμένες.

#5. Τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις πιο πολύ; Τι σε εμπνέει;
Λατρεύω να φωτογραφίζω άδειες πόλεις, με ελκύουν οι γωνίες και οι γραμμές τους. Οι άνθρωποι, από την άλλη, με εκνευρίζουν ελαφρώς. Είναι αντιφατικός ο τίτλος “άδειες πόλεις” και οι γωνίες και οι γραμμές τους συνδυάζονται συνήθως με τους ανθρώπους, οι οποίοι με αποσυντονίζουν. Αποσυντονίζομαι με τα πάντα, γι’αυτό και μου αρέσει τα αντικείμενα που φωτογραφίζω να είναι minimal. Θα μπορούσε κανείς να πει πως με χαρακτηρίζει μια κοινωνική αδεξιότητα και έτσι η φωτογραφική μηχανή λειτουργεί σαν προστατευτική ασπίδα. Με βοηθά να δραπετεύω από την πραγματικότητα. Όταν βρίσκομαι σε μία κοινωνική περίσταση συνήθως νιώθω “έξω από τα νερά μου” ή βαριέμαι, οπότε προσπαθώ να έχω πάντα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου για να με βγάζει από αυτή τη δύσκολη θέση. Γι’αυτό μάλλον ξεκίνησα να βγάζω φωτογραφίες. Για να δραπετεύω και για να θυμάμαι.

#6. Για το “Weekend Warriors” έχεις φωτογραφίσει τους φίλους σου καθώς χαλαρώνουν το σαββατοκύριακο. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία και για τις δυο πλευρές;
Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση διότι θα πρέπει να δώσω ορισμό σε κάτι που δεν έχει ορισμό. Χαλαρώναμε το σαββατοκύριακο, κάνοντας ένα διάλειμμα από την καθημερινότητά μας. Δεν σκεφτόμασταν και πολύ και αυτό ακριβώς ήταν η ουσία. Όταν φωτογράφιζα κάποιον να καπνίζει ή να είναι στην μπανιέρα, συνήθως κάπνιζα και εγώ μαζί τους ή ήμουν κι εγώ μαζί τους στην μπανιέρα, οπότε δεν τους ένοιαζε. Όλοι κάπνιζαν και όλοι φιλιόντουσαν. Κάναμε ό,τι κάνουν οι νέοι- είμασταν, δηλαδή, η προσωποποίηση του ορισμού της νεότητας.
1
#7. Τι κάνεις όταν δεν βγάζει φωτογραφίες;
Βλέπω πολλά reality στην τηλεόραση. Με εντυπωσιάζει η τρέλα των ανθρώπων, πάντα όμως από ασφαλή απόσταση.

#8. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;
Υποβάλλω αιτήσεις για μεταπτυχιακές σπουδές, διότι με ενδιαφέρει να συνεχίζω να μαθαίνω. Προσπαθώ, επίσης, να βρω χρηματοδότηση για να κάνω κάποια project στις ΗΠΑ. Με γοητεύει η κουλτούρα της “εμπορικής θρησκείας”, καθώς και η κουλτούρα του “24/7”, ειδικά σε σύγκριση με την Ευρώπη. Το θέμα της θρησκείας και της κουλτούρας του καταναλωτισμού με εντυπωσιάζει γιατί είναι πολύ πιο έντονο στις ΗΠΑ από ό,τι είναι στην Ολλανδία, για παράδειγμα. Θα ήθελα να διασχίσω την Αμερική με αυτοκίνητο και να φωτογραφίσω τις «αυτοσχέδιες» εκκλησίες που “καλλιεργεί” η Αμερική και να τις συγκρίνω με τις εκκλησίες στην Ολλανδίας, που έχουν ανακυκλωθεί σαν κτήρια λόγω της έλλειψης χώρου και του μειωμένου ενδιαφέροντος προς την πίστη. Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα το κάνω, αλλά πραγματικά είναι κάτι που με εντυπωσιάζει κάθε φορά που επισκέπτομαι τις ΗΠΑ. Σε αυτό το project θα μπορέσω να συνδυάσω τις άδειες πόλεις με τις αδέξιες κοινωνικές καταστάσεις, δύο θέματα που χαρακτηρίζουν τη δουλειά μου.

#ozon114

*Interview by Dimitra Papanika

No more articles