Ο TSO είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ανερχόμενους καλλιτέχνες της γενιάς του, με μια πορεία που δεν ακολούθησε ποτέ ασφαλείς ή προβλέψιμους δρόμους.
Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του και να ξετυλίξουμε την ιστορία πίσω από τη μουσική του: από τα πρώτα, σχεδόν παιχνιδιάρικα βήματα της εφηβείας, μέχρι τις DIY κυκλοφορίες, τις αμφιβολίες, τις απογοητεύσεις και τελικά τη συνειδητή επιλογή να ακολουθήσει το ένστικτό του, ό,τι κι αν αυτό κόστιζε. Μέσα από τη συζήτησή μας, έγινε ξεκάθαρο πως για εκείνον η μουσική δεν είναι απλώς μέσο έκφρασης, αλλά ένας τρόπος να κατανοεί τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του με ειλικρίνεια, τόλμη και χωρίς εκπτώσεις.
Πώς προέκυψε η μουσική στη ζωή σου;
Από μικρός έγραφα στίχους και δημιουργούσα τραγούδια. Αργότερα, στο γυμνάσιο, με τις φίλες μου είχαμε δημιουργήσει meme περσόνες και βγάλαμε ένα CD με trash τραγούδια για πλάκα. Ήταν κολλητικά και άρεσαν στον κόσμο, αλλά ποτέ δεν το είχα δει σοβαρά· ότι δηλαδή θα μπορούσα να το κάνω επαγγελματικά.
Όταν πήγα να σπουδάσω, γνώρισα διάφορους μουσικούς παραγωγούς και τους έπεισα να κάνουμε sessions. Ήταν πολύ πρώιμη δουλειά που, αν και με κριντζάρει, συνέβαλε στο να εξελιχθώ όπως εξελίχθηκα. Ύστερα σταμάτησαν να δουλεύουν μαζί μου και ήμουν σε φάση «οκ, ίσως και να μην το ’χω τελικά».
Παρόλα αυτά, συνέχισα να φτιάχνω κομμάτια μόνος μου με type beats και κοινό μου ήταν οι φίλοι
μου, που πάντα με υποστήριζαν και πίστευαν σε μένα. Μια μέρα μού έστειλε στο Facebook ο Teo.x3. Είχα κυκλοφορήσει μόλις ένα τραγούδι, φουλ DIY. Μου είπε: «Άκουσα το κομμάτι. Έχεις πολύ potential, αλλά οι παραγωγές σου είναι χάλια. Έλα να δουλέψουμε μαζί». Και έτσι κι έγινε.
Εκείνος δούλευε με την Τάμτα, οπότε έτσι με ανακάλυψε κι εκείνη. Το ένα έφερε το άλλο γενικά. Όλα γίνονταν οργανικά κι εγώ απλώς ακολουθούσα το ένστικτό μου, χωρίς ποτέ να σταματάω, όσο κι αν απογοητευόμουν.
Ποιους καλλιτέχνες θαύμαζες μικρός;
Ήμουν – και είμαι – obsessed με την Amy Winehouse. Θαύμαζα το πώς τραγουδούσε τον πόνο της και πόσο hopeless romantic ήταν. Όταν πέθανε, ήμουν στην παραλία με τη μαμά και τον αδερφό μου και μας πήρε τηλέφωνο ο μπαμπάς μου για να μας το ανακοινώσει. Γυρίσαμε σπίτι, ξάπλωσα στο κρεβάτι των γονιών μου και έβαλα τα κλάματα. Ήταν η πρώτη απώλεια που «βίωνα» και την έζησα σαν να ήταν δικός μου άνθρωπος.
Μετά πέρασα τη φάση Lady Gaga. Από Έλληνες καλλιτέχνες, θαύμαζα πάρα πολύ την Ilia Darlin – τώρα Ilia σκέτο. Είναι από τα άτομα που εκτιμώ πολύ καλλιτεχνικά, είμαι πολύ τυχερός που ήρθα σε επαφή μαζί της όταν ήμουν ακόμα έφηβος και την κατατάσσω στην κατηγορία «mother».
Ξεκίνησες κάνοντας μουσική μόνος σου. Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισες στην αρχή της καριέρας σου;
Το να μην πιστεύουν σε μένα και το να πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Κάτι που και τώρα συμβαίνει, αλλά πλέον ξέρω ότι δε χρειάζεται να αποδείξω τίποτα, γιατί είμαι αυτός που είμαι. Τότε είχα μεγάλη ανασφάλεια, γιατί ήταν σαν να με είχαν πετάξει σε έναν χώρο όπου δεν ήξερα τίποτα – ούτε τι θα πει reverb. Και έπρεπε να προσποιηθώ τον επαγγελματία για να πιστέψουν σε μένα. Επίσης, οι αρχικοί μου συνεργάτες ήταν straight άντρες και δεν ήμασταν στην ίδια σελίδα, γιατί είχαμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Αυτό, παρότι με δυσκόλευε, μου άρεσε, γιατί έμπαινα κι εγώ στον κόσμο τους και επηρεαζόμουν.
Από ποιους καλλιτέχνες αντλείς έμπνευση;
Από κάθε καλλιτέχνη που είναι αληθινός στο είδος του και στον εαυτό του. Για παράδειγμα, θαυμάζω την Πάολα για το πώς κυριαρχεί στη σκηνή – δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Με την ίδια λογική, μου αρέσει η Bad Gyal, που στα video clip της πουλάει τον χαρακτήρα της και τον πουλάει τέλεια.
Επίσης, μου αρέσει πολύ να βλέπω νέα άτομα να εκφράζονται με θάρρος μπροστά σε κόσμο. Με εμπνέει και μου δίνει κι εμένα θάρρος.
Έχεις συνεργαστεί με την Τάμτα και τη Μαρίνα Σάττι. Υπάρχει κάποιος ή κάποια για τον/την οποίο/οποία θα ήθελες πολύ να γράψεις μουσική στο μέλλον;
Θα ήθελα να γράψω για οποιονδήποτε καλλιτέχνη απέχει καλλιτεχνικά από μένα. Δηλαδή τράπερς,
λαϊκούς, παραδοσιακούς κ.ο.κ. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον.
Το “ZOMETSO” και το “IPNOS” δείχνουν διαφορετικές μουσικές πλευρές σου. Πώς αποφασίζεις ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσει ένα νέο κομμάτι;
Honestly; Ούτε εγώ ξέρω. Πάω όπου με πάει το συναίσθημά μου εκείνη τη στιγμή. Αφήνομαι ελεύθερος και οι μελωδίες βγαίνουν από μόνες τους. Ένα τραγούδι είναι ειλικρινές όταν είμαι κι εγώ ειλικρινής κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Οι στίχοι έρχονται μετά και ακολουθούν το συναίσθημα της μελωδίας.
Τι να περιμένουμε από το νέο σου άλμπουμ “KINI YI (Κοινή Γη)”;
Θα έλεγα να μην περιμένετε τίποτα. Γιατί θα είναι πολύ διαφορετικό από το υλικό με το οποίο με έμαθε ο περισσότερος κόσμος, τύπου Fashion Killah, KITANAMI, ZOMETSO. Είναι ένας δίσκος που ξεκίνησα να δουλεύω όταν έμενα στο Βερολίνο. Μετά έγινε κάτι άλλο, μετά κάτι άλλο, και τελικά γύρισα πίσω στην αρχική ιδέα, γιατί πιστεύω ότι αυτός ο δίσκος είναι το identity μου. Αυτό που με ξεχωρίζει από τους άλλους.
Είναι ο ήχος μου. Μοιάζει περισσότερο με τα παλιά μου releases, τότε που δε με γνώριζε τόσος κόσμος. Είναι μια ιστορία του παρελθόντος μου και του παρόντος μας. Δεν βασίζεται τόσο στην εμπορικότητα ή στο replay value, όσο στον στίχο και την κινηματογραφικότητα του ήχου. Μιλάω για το sexual assault, τη ματαιότητα της ύπαρξης, τον πόλεμο, αλλά καταλήγω στο ότι αύριο θα ξημερώσει μια καινούργια μέρα και θα ξαναγεννηθώ πιο δυνατός. Είναι ένα κράμα βυζαντινών ύμνων, βρόμικων beats, autotune στο 100% και στίχων βγαλμένων από την καρδιά μου.
Φοβήθηκα όταν πήρα την απόφαση να το κυκλοφορήσω, γιατί ένιωθα ότι θα χάσω το κοινό που αρχίζει να ενδιαφέρεται για μένα. Είχα κάνει και πιο εμπορικά κομμάτια που σκεφτόμουν να συμπεριλάβω, αλλά όταν άκουσα τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος, ένιωσα ότι δεν έβγαζε νόημα. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Οπότε ξεκίνησα από την αρχή και έβαλα στόχο να πω την ιστορία όπως πρέπει. «Ακόμα κι αν δεν το ακούσει κανείς, εγώ θα είμαι περήφανος για τον εαυτό μου και την απόφασή μου», σκέφτηκα.
Πρόσφατα σε συμπεριέλαβε το Dazed ανάμεσα στους ανερχόμενους μουσικούς του 2026. Πώς νιώθεις γι’ αυτή την αναγνώριση και τι έκανες όταν το έμαθες;
Όταν είδα το mail, σηκώθηκα από τον καναπέ και φώναζα «YES!» συνεχόμενα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είμαι απίστευτα περήφανος, γιατί είναι κάτι που κατέκτησα μόνος μου, χωρίς τη βοήθεια κάποιου υπεύθυνου για το marketing ή το branding μου. Ένιωσα ότι τα κατάφερα και ότι ο κόπος που έχω ρίξει στη δουλειά μου επιτέλους ανταμείβεται. Ένιωσα και μια μεγάλη ανακούφιση, σαν να αρχίζει επιτέλους να πραγματοποιείται το όνειρό μου. Σα να μου επιβεβαίωσε ότι επιτέλους με παίρνουν στα σοβαρά και είμαι επαγγελματίας.
Σε άλλα νέα, μιλήσαμε με τον Theodore για το FIRE και τη μουσική που τον καίει.
Πώς βλέπεις την ελληνική μουσική σκηνή σήμερα;
Θεωρώ ότι γίνονται βήματα προς τα μπροστά, τουλάχιστον στον μικρόκοσμό μου. Δημιουργείται μια καινούργια σκηνή, πιο δεκτική σε νέους ήχους, και το κοινό ανταποκρίνεται. Όμως ζούμε σε μια χώρα που αγαπά το λαϊκό και τους παλιούς καλλιτέχνες, τους οποίους έχουμε σχεδόν θεοποιήσει. Apparently, κανένας καινούργιος δεν μπορεί να σταθεί δίπλα τους. Το ραδιόφωνο παίζει 30 – ίσως και λιγότερα – τραγούδια σε επανάληψη όλη μέρα. Το IPNOS δεν θα παιζόταν ποτέ στο ραδιόφωνο, γιατί «έχει autotune».
Την ίδια στιγμή, στη διεθνή σκηνή η Charli XCX το έχει πάει τάπα, αλλά εμείς είμαστε της παράδοση και του χασαποσέρβικου. Δεν πιστεύω ότι είμαστε έτοιμοι για μεγάλες αλλαγές. Ίσως το ευρύ κοινό είναι βολεμένο ή δεν έχει ακόμα τις αντίστοιχες επιρροές – δεν ξέρω. Εγώ είμαι ρεαλιστής. Είμαι ok με το να ξέρω ότι με ακούν 50.000 άτομα και όχι εκατομμύρια. Κάνω κάτι δυσκολοχώνευτο και δε θα με καταλάβουν όλοι. Αν με καταλάβουν, θα ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία. Θα έχει συμβεί θαύμα.
Σε πρόσφατο βίντεο ανέφερες ότι δεν θα πήγαινες τώρα στη Eurovision λόγω της πολιτικής κατάστασης. Πιστεύεις ότι οι καλλιτέχνες έχουν ευθύνη να παίρνουν θέση;
Είναι προσωπική επιλογή του καθενός. Εγώ νιώθω την ανάγκη να εκφραστώ, γιατί θεωρώ ότι αυτό που συμβαίνει είναι απάνθρωπο. Ασχολούμαστε με το ποιο τραγούδι θα μας εκπροσωπήσει σε έναν corrupted διαγωνισμό που χρηματοδοτείται από μια χώρα η οποία αφανίζει λαούς και σκοτώνει παιδιά.
Υπάρχει η παροιμία «εδώ ο κόσμος καίγεται…». Αν υποστηρίζεις τον διαγωνισμό, δίνεις λεφτά και θάρρος σε εγκληματίες. Για μένα, οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι και διανοούμενοι. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τις πολιτικές μου απόψεις στα social media, γιατί δεν θεωρώ ότι έχω απόλυτη γνώση. Παρακολουθώ ανθρώπους που ασχολούνται σοβαρά με την πολιτική, συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί τους και σχηματίζω άποψη. Η Eurovision, όμως, είναι άλλο θέμα. Όπως λέει και μία άλλη παροιμία: «τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμίδια». Δεν είναι δύσκολο, αν ψάξεις, να καταλάβεις πόσο σάπιος θεσμός είναι.
Τι όνειρα και στόχους έχεις για το μέλλον;
Το έχω ξαναπεί. Θέλω να είμαι ζωντανός, υγιής και να έχω σταθερότητα στη ζωή μου. Αν υπάρχουν αυτά, όλα τα άλλα θα έρθουν. Ξέρω ότι μπορώ να καταφέρω πολλά, αρκεί να μη χάσω τον εαυτό μου. Θέλω να φτάσω ψηλά και να επηρεάσω θετικά τον νεότερο κόσμο. Να συμβάλλω στην αλλαγή της επόμενης γενιάς. Να γίνω αυτός που θα ήθελα να θαυμάζω ως παιδί.
Στο κοντινό μέλλον, θα ήθελα να κάνω ένα club tour στην Ελλάδα για να έρθω σε επαφή με τον κόσμο, να εμπνευστώ και να δημιουργήσω περισσότερο. Θέλω να συνεργαστώ με νέα άτομα και να ανακαλύψω κι άλλες πτυχές του εαυτού μου.
Φωτογραφίες: Πάνος Τσομάκος – από τα γυρίσματα του KITANAMI
Ακολούθησέ μας στο Instagram για να μαθαίνεις γρήγορα τα νέα που σε ενδιαφέρουν!