Η Alexandra Sieti έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη διαδικασία επιλογής του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη φετινή Eurovision , ξεχωρίζοντας για τη σκηνική της παρουσία και τη χαρακτηριστική φωνή της. Με επιρροές από soul, pop και rock, αλλά και μια βαθιά βιωματική αφετηρία, η ίδια χαράζει τον δικό της καλλιτεχνικό δρόμο χωρίς όρια. Με αφορμή την επίσημη κυκλοφορία του“The Other Side”, συζητήσαμε μαζί της για τη μουσική της ταυτότητα, τη δημιουργική διαδικασία και όσα την εμπνέουν σήμερα.
Η μουσική σου διαδρομή έχει πολλές επιρροές από soul, jazz και R&B. Πώς διαμορφώθηκε ο προσωπικός σου ήχος μέσα από αυτές τις επιρροές;
Μου αρέσουν πολλά διαφορετικά είδη, ακούσματα βασικά και σίγουρα αυτό επηρεάζει ασυναίσθητα και τη μουσική που γράφω και που μου αρέσει να τραγουδάω. Πέρα από τα είδη που προανέφερες έχω επηρεαστεί πολύ και από ποπ, ροκ, hip hop, blues. Δεν έχει όρια για μένα η μουσική, μόνο «μου αρέσει» και «δε μου αρέσει».
Ποια ήταν η στιγμή που ένιωσες ότι η μουσική δεν είναι απλώς ένα πάθος, αλλά ο δρόμος που θέλεις να ακολουθήσεις στη ζωή σου;
Δε θυμάμαι συγκεκριμένη στιγμή για να σου είμαι ειλικρινής, καθώς το είχα εκφράσει από πολύ μικρή ηλικία και απλά όσο μεγάλωνα γινόταν πιο αληθινό και ακολουθούσα τα βήματα που μου έβγαιναν. Ήταν αυτό που λέμε «go with the flow» (γέλια).
Θεσσαλονίκη ή Αθήνα;
Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη εννοείται, είναι η πόλη μου και την προτιμώ σαν ποιότητα ζωής. Μου αρέσει πολύ όμως η ζωή μου στην Αθήνα και οι ευκαιρίες που μου έχουν δοθεί εδώ … δυστυχώς δεν θα μπορούσαν να μου δοθούν στη Θεσσαλονίκη. Είμαι τυχερή γιατί και στην Αθήνα έχω πολλούς κοντινούς μου ανθρώπους. Το μόνο που μου λείπει είναι ότι δε μπορούμε να βρεθούμε τόσο συχνά λόγω της καθημερινότητας. Στη Θεσσαλονίκη αυτό είναι πολύ πιο εύκολο!
Στις ζωντανές εμφανίσεις σου υπάρχει έντονη ενέργεια και αμεσότητα. Τι σημαίνει για σένα η επαφή με το κοινό πάνω στη σκηνή;
Για εμένα το live είναι απόλυτη σύνδεση με το κοινό και το αγαπημένο μου μέρος αυτής της δουλειάς. Άλλος μπορεί να σου πει ότι προτιμάει το στούντιο. Εμένα αυτό μου δίνει ζωή πραγματικά. Είναι πολύ σημαντική στιγμή για μένα οποιοδήποτε live γιατί μου βγαίνει ένας εαυτός πολύ διαφορετικός από την καθημερινότητα. Με περισσότερη αυτοπεποίθηση και θηλυκότητα.
Υπάρχει κάποια συνεργασία στην καριέρα σου που σε έχει επηρεάσει ιδιαίτερα καλλιτεχνικά;
Όλες, θα έλεγα! Πάντα επηρεάζεσαι όταν συνεργάζεσαι, ακόμα και να μην το καταλαβαίνεις. Αυτή είναι και η ομορφιά της συνεργασίας.
Πώς γεννιέται για σένα ένα τραγούδι; Ξεκινά από μια μελωδία, έναν στίχο ή ένα συναίσθημα;
Λειτουργώ κάπως άναρχα σε αυτό το κομμάτι. Κάποιες φορές μου έρχεται απλά με μελωδία και την ηχογραφώ στο κινητό (αυτό είναι το πιο συχνό). Άλλες φορές στίχος μαζί με μελωδία και άλλες ένα συναίσθημα πολύ έντονο που σου γεννά την ανάγκη να γράψεις για αυτό.
Τι σε εμπνέει περισσότερο στην καθημερινότητά σου όταν δημιουργείς μουσική;
Οι άνθρωποι και τα λάθη μας.
Αν μπορούσες να συνεργαστείς με οποιονδήποτε καλλιτέχνη, από την Ελλάδα ή το εξωτερικό, ποιος θα ήταν και γιατί;
Με πολλούς σίγουρα. Από Ελλάδα θα ήθελα με την Χαρούλα Αλεξίου γιατί πραγματικά είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο ελληνικό τραγούδι και θέλω να ακούσω τις ιστορίες της! Επίσης με τη Μαρίνα Σάττι γιατί είναι η μοναδική καλλιτέχνης στην Ελλάδα που έχει αφήσει τέτοιο αποτύπωμα κάνοντας αμιγώς αυτό που νιώθει και της αρέσει και είναι φοβερά δουλευταρού. Από το εξωτερικό, όνειρο θα ήταν η συνεργασία με Stevie Wonder και Raye για ευνόητους λόγους.
Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην καλλιτεχνική ελευθερία και στις απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας;
Αυτό με δυσκόλεψε όταν υπέγραψα για πρώτη φορά ως σόλο καλλιτέχνης με την δισκογραφική εταιρεία. Μέχρι τότε, που είχαμε βγάλει τον δίσκο με την μπάντα μου, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Παρά λίγο να πέσω στην παγίδα προσπαθώντας να γράψω κάτι πιο «ποπ», αλλά γρήγορα κατάλαβα και μέσω συμβουλών της εταιρείας, ότι πρέπει να παραμείνω ο εαυτός μου, εξελισσόμενη φυσικά μέσα σε αυτό. Ειδικά σήμερα που κυκλοφορεί και τόση τεχνητή νοημοσύνη, νιώθω ότι ο κόσμος έχει ανάγκη την ειλικρίνεια και το individuality.
Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου τραγούδι, από αυτά των άλλων;
Πάρα πολλά και δύσκολο να διαλέξω, αλλά θα πω σε αυτή τη φάση το “What’s going on?” του Marvin Gaye.
Πόσο σε ενδιαφέρει η αφήγηση μέσα στη μουσική; Σκέφτεσαι τις εμφανίσεις σου σαν μια μορφή ιστορίας;
Παλιότερα με ενδιέφερε περισσότερο η μουσική συνοχή. Πλέον περισσότερο η ιστορία.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η μουσική καταναλώνεται πολύ γρήγορα. Πώς λειτουργείς μέσα σε αυτή τη συνθήκη;
Με δυσκολεύει, αλλά από την άλλη με κινητοποιεί να γράψω όλο και περισσότερο.
Υπάρχει κάτι που έχεις μάθει για τον εαυτό σου μέσα από τη διαδικασία του να τραγουδάς μπροστά σε κόσμο;
Έχω συνειδητοποιήσει πόσο αφοπλιστική είναι η έκθεση και απελευθερωτική. Αισθάνομαι την ασφάλεια και την ελευθερία να είμαι όπως ακριβώς θέλω πάνω στη σκηνή και είναι πολύ λυτρωτικό αυτό.
Η σκηνική σου παρουσία είναι συνήθως πολύ συγκεκριμένη. Πόσο συνειδητά δουλεύεις την εικόνα σου και πόσο προκύπτει οργανικά από τη μουσική σου ταυτότητα;
Στην περίπτωσή μου λειτουργεί πολύ οργανικά, δεν σκηνοθετώ πολλά πράγματα και ίσως θα έπρεπε, δεν ξέρω, βλέποντας τι κάνουν άλλοι καλλιτέχνες. Εκείνη τη στιγμή απλά αφήνομαι και πάω!
Πόσο «περφόρμανς» είναι για σένα το ντύσιμο πάνω στη σκηνή; Το βλέπεις σαν προέκταση της μουσικής ή σαν έναν ξεχωριστό τρόπο έκφρασης;
Πλέον ναι, κατά πολύ! Με έχουν βοηθήσει πολύ και οι συνεργάτες μου Ilias Wia και Σοφία Ραδίτσα, να βρω την ταυτότητά μου στο ντύσιμο και είναι πολύ σημαντικό για εμένα. Παλιότερα δεν το σκεφτόμουν καθόλου και δεν το έψαχνα. Βλέπω πόση διαφορά νιώθω και εγώ η ίδια, αλλά και πώς με βλέπει ο κόσμος.
Αν η αισθητική σου ως καλλιτέχνιδα μπορούσε να περιγραφεί μέσα από τρία στοιχεία – ένα χρώμα, ένα ύφασμα και μια εποχή – ποια θα ήταν;
Μπλε, τζιν, καλοκαίρι.
Το The Other Side κυκλοφορεί από τη Sony Music Greece