Η Μήδεια Έξοδος ΙΙΙ, σε σκηνοθεσία και δραματουργική σύνθεση του Κωνσταντίνου Χατζή και με τη μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη, ξεδιπλώνεται μέσα στην Εθνική Γλυπτοθήκη σαν μια ζωντανή συνομιλία ανάμεσα στο αρχαίο δράμα, τη σύγχρονη μουσική και τη γλυπτική. Από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 15 Μαρτίου, η Μήδεια επιστρέφει όχι ως μυθικό πρόσωπο, αλλά ως διαχρονικό σύμβολο ξεριζωμού, εξορίας και γυναικείας ύπαρξης.
Η Μήδεια ως «ξένη»: μια διαδρομή διπλής εξορίας
Ακολουθώντας τον αυτούσιο λόγο του Ευριπίδη, η παράσταση εστιάζει στη Μήδεια ως γυναίκα πρόσφυγα. Ξεριζωμένη από την Κολχίδα και εγκλωβισμένη στην Κόρινθο χωρίς πολιτικά δικαιώματα, βιώνει μια διπλή εξορία: από τον τόπο και από το γένος της. Προδομένη από τον έρωτα, τον θεό και τον δαίμονα μαζί, στο πρόσωπο του Ιάσονα, η Μήδεια μετατρέπεται σε σώμα κοινωνικά αποκλεισμένο, σε μια «ξένη» που παλεύει να υπάρξει σε μια νέα πατρίδα που δεν την χωράει.
Έξι ερμηνευτές αφηγούνται την ιστορία της, ενσωματώνοντας στο αρχαίο κείμενο θραύσματα λόγου από τη Μήδεια και την Ιοκάστη του Γιάννη Κοντραφούρη. Η αφήγηση παραμένει ανοιχτή, θραυσματική, σχεδόν συλλογική σαν η Μήδεια να μην ανήκει πια μόνο σε μία φωνή.
Μουσική, σώμα και γλυπτική σε έναν ζωντανό διάλογο
Κεντρικό ρόλο στην παράσταση κατέχει η μουσική σύνθεση Eros/Demon (1991) του Γιώργου Κουμεντάκη, σε ποίηση Σαπφούς: ένα έργο για κόντρα τενόρο και δύο πιάνα που λειτουργούν όχι ως συνοδεία, αλλά ως δραματουργικός πυρήνας. Η συνύπαρξη θεάτρου, μουσικής και εικαστικών τεχνών διαμορφώνει μια σύγχρονη καλλιτεχνική γλώσσα, όπου το συναίσθημα γεννιέται από τη συνάντηση των μέσων.
Η παράσταση εξελίσσεται σε άμεσο διάλογο με το έργο Μήδεια ΙΙΙ του Γιαννούλη Χαλεπά. Το γλυπτό, μέσα στη γυάλινη προθήκη της Εθνικής Γλυπτοθήκης, «συμμετέχει» στη σκηνική δράση μέσα από φωτιστικές παρουσίες και αντανακλάσεις που αλλάζουν διαρκώς την οπτική του θεατή. Κάθε θέση θέασης γίνεται μοναδική εμπειρία, σαν η Μήδεια να αποκαλύπτεται διαφορετικά σε κάθε βλέμμα.
Σε άλλα νέα, το θέατρο συναντά το AI στο τέταρτο «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού.
Μια παράσταση για τον διαρκή εκτοπισμό και τη γυναικεία ταυτότητα
Η Μήδεια Έξοδος ΙΙΙ δεν αναμετριέται μόνο με τον μύθο, αλλά με τη φιλοσοφική διάσταση του ξεριζωμού και τον αέναο εκτοπισμό γυναικείων πληθυσμών. Μιλά για την ταυτότητα της «ξένης», τις δύσκολες συνθήκες ενσωμάτωσης στις νέες πατρίδες και τον κοινωνικό αποκλεισμό, όχι ως ιστορικά δεδομένα, αλλά ως ζώσες εμπειρίες.
Σε έναν χώρο φορτισμένο από μνήμη και τέχνη, η Μήδεια δεν ζητά δικαίωση. Ζητά να ακουστεί. Και μέσα από τη σύμπραξη λόγου, μουσικής, σώματος και γλυπτικής, το καταφέρνει με τρόπο βαθιά συγκινητικό και ανησυχητικά σύγχρονο.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία/Συρραφή κειμένων/Απόδοση: Κωνσταντίνος Χατζής
Μουσική: Γιώργος Κουμεντάκης
Butoh: Ιωάννα Γκαραγκούνη
Φωτισμοί/Κοστούμια: Ομάδα Χρώμα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Γιάννης Αξιώτης/Θάνος Ψαρράς
Ερμηνεύουν:
Νίκος Βλαχογιάννης, Ηλέκτρα Καρτάνου, Ναπολέοντας Μάριος Μήτσης, Θάνος Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνος Χατζής, Θάνος Ψαρράς
Φωτογραφίες: Άγγελος Χιλλ
Ακολούθησέ μας στο Instagram για να μαθαίνεις γρήγορα τα νέα που σε ενδιαφέρουν!