Ο Βασίλης Βηλαράς είναι Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός και δημιουργός της σύγχρονης θεατρικής σκηνής, με έργο που κινείται ανάμεσα στο θέατρο, την performance και τη γραφή. Διακρίνεται για την ιδιαίτερη, προσωπική του ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τις ψυχολογικές τους διαστάσεις, δημιουργώντας αφηγήσεις που ισορροπούν ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το εσωτερικό, το τρυφερό και το αμήχανο. Στο κείμενό του «Ο χωρισμός του Γιάννη», επιχειρεί να φωτίσει την έννοια του ελέγχου μέσα στις σχέσεις, εκεί όπου το συναίσθημα συγκρούεται με τη λογική και η ανάγκη για ασφάλεια οδηγεί συχνά σε δύσκολες αποφάσεις. Μέσα από μια καθημερινή ιστορία χωρισμού, αποκαλύπτει τις εσωτερικές μετατοπίσεις ενός ανθρώπου που προσπαθεί να προλάβει το συναίσθημα πριν τον παρασύρει.
Σε άλλα νέα, η Ειρήνη Σκυλακάκη μας περιγράφει πώς ο έλεγχος διατρέχει μια τυπική μέρα της.
Ο Βασίλης Βηλαράς γράφει στο OZON:
«Ο χωρισμός του Γιάννη»
Ο Γιάννης εδώ και κάποιους μήνες έχει αγόρι. Είναι το τρίτο του αγόρι. Είχε άλλα δύο πριν. Χώρισε με όλα πολύ πολιτισμένα και μαλακά. Ίσως επικίνδυνα μαλακά, θα έλεγε κάποιος τρίτος. Το αγόρι αυτό, το τρίτο, είναι όμορφο και αστείο και γελάνε πολύ μαζί. Πιο πολύ από όσο έχει γελάσει ως τώρα.
Είναι λίγο δύσκολο, όμως, στην επικοινωνία του. Φοβάται. Δεν ξέρει αν κάνει τα πράγματα καλά. Και ο Γιάννης δεν χειρίζεται καλά τα πράγματα, δεν ξέρει πώς. Με τα λόγια τού λέει «μπράβο», με τις πράξεις τού λέει «γιατί;».
Τώρα που πέρασαν οι πρώτοι μήνες ο Γιάννης παρεξηγεί πιο εύκολα το αγόρι του. Στην αρχή δεν έδινε σημασία. Τώρα δίνει. Προχθές είπανε πρώτη φορά «σ’ αγαπώ». Και κάνανε σεξ στην τουαλέτα μιας ταβέρνας που είχαν πάει για φαΐ. Χθες τσακώθηκαν πολύ. Στην ίδια ταβέρνα που προχθές κάναν σεξ. Τους άρεσε το φαγητό και ξαναπήγαν. Η βραδιά όμως κύλησε διαφορετικά.
Τσακωθήκανε πολύ. Για πρώτη φορά. Για έναν λόγο αρκετά ασήμαντο για να είναι σημαντικός. Και ο Γιάννης άρχισε να σκέφτεται, όχι ότι είχε σταματήσει να σκέφτεται. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εφιάλτη του: Άλλη μια φορά που πρέπει να τελειώσει μια σχέση. Αναγκαστικά πολιτισμένα, γιατί έτσι κάνει ο Γιάννης. Και με έναν άνθρωπο που αγαπάει πολύ. Και με τον οποίο δεν έχει νεύρα για να το κάνει πιο εύκολο. Αλλά πρέπει να φροντίσει τις ανάγκες του και αυτές δεν καλύπτονται από το αγόρι του. Δεν φταίει και εκείνο. Πρέπει να προλάβει να χωρίσει όσο έχει τον έλεγχο των αισθημάτων του. Πριν θυμώσει, γιατί φοβάται πως, αν θυμώσει, θα μείνει για πάντα θυμωμένος.
Δεν έχει θυμώσει ποτέ στα φανερά. Πάντα το καταπίεζε. Δεν ξέρει πώς μοιάζει ο εαυτός του θυμωμένος. Τώρα λοιπόν, που είναι ψύχραιμος – αν και λίγο εκνευρισμένος – θέλει να χωρίσει. Λίγο επειδή καταλαβαίνει ότι είναι λογικό, λίγο επειδή του θίχτηκε ο εγωισμός, λίγο γιατί νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο της σχέσης του. Και για να έχει έλεγχο στη σχέση δεν πρέπει να έχει σχέση. Τι δυστυχία!
Περίεργο, σκέφτηκε. Τώρα θα πρέπει να χωνέψει ότι δεν θα κοιμηθούνε ποτέ ξανά αγκαλιά, ότι τα χέρια του δεν θα ακουμπήσουν ποτέ ξανά τα βυζιά του αγοριού του. Δεν θα του ξαναφτιάξει πρωινό «των πρωταθλητών». Δεν θα ξαναφιληθούνε high σε κάποιο πάρτι. Ο Γιάννης θα έχει ζωή, το αγόρι του θα έχει κι εκείνο τη δική του ζωή, θα αγαπιούνται από μακριά και κάποτε ίσως θα κάνουν ξανά παρέα, αλλά θα είναι πλέον guests στις ζωές ο ένας του άλλου.
Αυτό δεν θα πάψει ποτέ να είναι η μεγαλύτερη παράνοια της ανθρώπινης ύπαρξης: Από τη μια μέρα στην άλλη, το πιο κοντινό σου άτομο να γίνεται οριακά ανύπαρκτο στη ζωή σου. Ο Γιάννης σήμερα κατάφερε να κλάψει. Δεν το έλεγξε. Του ξέφυγε. Να θυμώσει όμως, δεν τα κατάφερε.
Δείτε τον στη σκηνή: Η solo παράσταση του Βασίλη Βηλαρά, «Η εκδίκηση του Φώτη», παίζεται έως την Κυριακή 1 Νοεμβρίου στο bijoux de kant HOOD art space (Ακταίου 35, Θησείο), στις 21:00. Ο Βηλαράς υπογράφει κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία, ακολουθώντας τον Φώτη, ένα αγόρι που μεγαλώνει στις αρχές των ’90s μπροστά σε μια τηλεόραση που δεν κλείνει ποτέ.
Φωτογραφία: Christos Tzimas · Styling: Thanos Koutsolampros. @vasvil
Από την έντυπη έκδοση του OZON 136, με κεντρικό θέμα το «Control».