Το anthr0morph είναι μια σύγχρονη καλλιτεχνική οντότητα με βάση την Ελλάδα και το Λονδίνο, που κινείται στον χώρο της σύγχρονης τέχνης και της performance. Μέσα από μάσκες, εξωσκελετούς και υβριδικές μορφές, διερευνά τη σχέση σώματος, ταυτότητας και μεταμόρφωσης, αντλώντας έμπνευση από τη φύση, την queer κουλτούρα και την post-human αισθητική. Το έργο του αμφισβητεί τις παραδοσιακές κατηγοριοποιήσεις γύρω από το φύλο και την ανθρώπινη ύπαρξη, προτείνοντας μια πιο ρευστή αντίληψη για την ταυτότητα και τη συνύπαρξη όλων των μορφών ζωής. Στο κείμενο που ακολουθεί μάς περιγράφει πώς άφηνε τους άλλους να έχουν τον έλεγχο του εαυτού του, μέχρι να βρει πού ανήκει.
Για τον έλεγχο μέσα στις σχέσεις μας μίλησε ο Βασίλης Βηλαράς.
Το anthr0morph γράφει στο OZON:
Το σώμα μου δεν μου ανήκε ποτέ. Ένα παιδί στο έλεος της γλώσσας και των ορίων που είχαν εσωτερικεύσει οι φροντιστές του. Ήμουν χαριτωμένο μέσα στην εκκεντρικότητά μου. Ως έφηβο άτομο, το βλέμμα των άλλων με μαστίγωνε με κρίση. Πολύ θηλυπρεπής για αγόρι. Κοίταζα τη σκιά μου όταν περπατούσα, για να βεβαιωθώ ότι περπατάω σαν άντρας. Οι μύες μου πονούσαν για χρόνια από αυτή την ένταση. Έμαθα να κοιτάζω το πάτωμα, να αποφεύγω τα μάτια των κριτών μου. Παρέδωσα την ελεύθερη βούλησή μου, ώστε να μπορώ να κινούμαι στον χώρο χωρίς τον φόβο της σωματικής βίας. Το να με αντιλαμβάνονται οι άλλοι γέμιζε το σώμα μου με πανικό. Υπήρχα από έξω προς τα μέσα. Παρατηρούσα συνεχώς και περιόριζα την ενστικτώδη κίνησή μου για να περνάω ως «κανονικός». Δέκα χρόνια χρειάστηκαν μέχρι να βρεθώ σε έναν φυσικό χώρο που μου επέτρεψε να βγάλω τη μάσκα. Και οκτώ χρόνια χρειάστηκαν για να αλλάξω τη μορφή μου και να σταθεροποιηθώ σε μια αυτοέκφραση με αυτονομία. Όμως τα νευρωνικά μου μονοπάτια είχαν μάθει να υπεραναλύουν, ώστε το σώμα μου να υπάρχει σαν ένα αντικείμενο που χρειάζεται επιμέλεια.
Το σώμα μου δεν μου ανήκε ποτέ. Στα 23 μου, με εξυμνούσαν ως καλλιτέχνη άνθρωποι διπλάσιας ηλικίας από εμένα, ένα μοναδικό θέαμα. Χρόνια πριν προλάβω να αναπτύξω την ταυτότητά μου για τον εαυτό μου, έγινα ένα είδωλο δύναμης για να με βλέπουν οι άλλοι στο διαδίκτυο. Το ίντερνετ ήταν ο πρώτος χώρος όπου ένιωσα ελεύθερο από τον έλεγχο. Και τον χρησιμοποίησα, τον εκμεταλλεύτηκα για να κερδίσω όσο περισσότερο κοινωνικό και υλικό κεφάλαιο μπορούσα. Μετέτρεψα τον εαυτό μου σε ένα μοναδικό θέαμα.
Μέσα από την ανωνυμία των μασκών, τα λόγια της κριτικής δεν με πλήγωναν, και οι εικόνες ελευθερίας που δημιουργούσα απελευθέρωναν εμένα και το κοινό που συγκεντρωνόταν γύρω μου. Μια διαπροσωπική θεραπεία.
Κι όμως, αυτός ο χώρος μας αφαιρέθηκε ξανά, με τη μορφή λογοκρισίας υπό το πρόσχημα των κανόνων κοινότητας.
Οι εικόνες που δημιουργούσαμε εγώ και άλλα τρανς τέρατα ήταν υπερβολικά ενοχλητικές για να παρουσιαστούν στη δημόσια ζωή. Ένιωσα τον ίδιο αποκλεισμό όπως όταν μεγάλωνα. Μας καθαίρεσαν και μας έθαψαν ξανά. Και έμεινα με ένα σώμα κοριτσιού και χωρίς αίσθηση εαυτού. Σε έναν κόσμο ενηλίκων που ήταν έτοιμοι να εκμεταλλευτούν και να εμπορευματοποιήσουν το θέαμα στο οποίο είχα μετατρέψει τον εαυτό μου για να επιβιώσω. Το μικρό κορίτσι που κάποτε αναγκάστηκα να θάψω για να επιβιώσω από την ανδρική μου εφηβεία, υπάρχει παράλληλα με το εξιδανικευμένο σύμβολο δύναμης που δημιούργησα ως καλλιτεχνική οντότητα -και αυτή η σύγκρουση είναι αβάσταχτη. Το σώμα μου δεν μου ανήκε ποτέ.
Το να υπάρχεις στη δημόσια ζωή σημαίνει να συμμορφώνεσαι. Να παρατηρείς και να εσωτερικεύεις το ορθό. Να είσαι κανονικός. Αλλά τι είναι κανονικό όταν μέσα μου υπάρχουν ποτάμια που θέλουν να σπάσουν σε εκατομμύρια κατευθύνσεις, να ποτίσουν εδάφη που έμειναν άνυδρα; Πώς μπορώ να είμαι φυσικό, όταν αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν φυσικό είναι το νερό που ρέει μέσα σε προκαθορισμένα, τσιμεντένια κανάλια;
Γνωρίσαμε το anthr0morph στο finissage της έκθεσης «Living Archive of Transition» στο ATOPOS cvc, σε επιμέλεια Βασίλη Ζηδιανάκη. @anthr0morph
Φωτογραφία: Stefanos Oikonomakis · Styling: Thanos Koutsolampros.
Από την έντυπη έκδοση του OZON 136, με κεντρικό θέμα το «Control».