Υπάρχει κάτι ταυτόχρονα αφοπλιστικό και πολύ έξυπνο στην ιδέα να κρεμάς έναν Rothko στον κήπο σου και να τον γεμίζεις σπόρους. Η Chirp, το εργαστήριο σχεδιασμού ενός πατέρα και της κόρης του από τη Μασαχουσέτη, είχε ήδη κάνει αίσθηση με μια σειρά από σπιτάκια για πουλιά εμπνευσμένα από τον Frank Lloyd Wright και τον Le Corbusier. Τώρα επιστρέφει με οκτώ ταΐστρες εμπνευσμένες από καλλιτέχνες όπως η Yayoi Kusama και ο Mark Rothko.
Σε άλλα νέα: Έρχεται η νέα Art Athina: 65 γκαλερί, ένα εργοστάσιο και ποιήματα από το τηλέφωνο
Από μια φωλιά κοκκινολαίμη σε ένα design studio
Όλα ξεκίνησαν στην αυλή τους στο Weymouth, όπως είχε γράψει η Boston Globe: η μικρή Mina είδε μια φωλιά κοκκινολαίμη και ζήτησε από τον πατέρα της, τον αρχιτέκτονα Nima Yadollahpour, να φτιάξουν ένα σπιτάκι για να προστατέψουν τα αυγά. Όταν ήρθε η πανδημία και έψαχναν κάτι να κάνουν μαζί, επέστρεψαν στην ιδέα. Η Mina έδωσε και το όνομα, Chirp, και το 2021 η οικογενειακή ασχολία έγινε εταιρεία.
Ο Yadollahpour είναι επικεφαλής του γραφείου ONY Architecture στη Βοστώνη, και αυτό φαίνεται σε κάθε κομμάτι: τα πρώτα σπιτάκια είχαν ονόματα όπως Wright, Zaha, Ando και Gehry. «Αφού δουλέψαμε με την αρχιτεκτονική ως αφετηρία για τα σπιτάκια μας, η τέχνη ήταν το επόμενο φυσικό βήμα», λέει.
Οκτώ καλλιτέχνες, οκτώ ταΐστρες
Η νέα σειρά αντλεί από τη ματιά οκτώ μοντέρνων και σύγχρονων καλλιτεχνών: Piet Mondrian, Yayoi Kusama, Alexander Calder, Mark Rothko, Lee Bontecou, Louise Nevelson, Joan Miró και Sol LeWitt. «Αναζητούσαμε καλλιτέχνες με πολύ διακριτές οπτικές γλώσσες, που θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε τρισδιάστατα αντικείμενα χωρίς να αντιγράψουμε κάποιο συγκεκριμένο έργο», εξηγεί ο Yadollahpour στο Wallpaper*.
Έτσι, κάθε ταΐστρα δανείζεται κάτι από τον κόσμο του καλλιτέχνη της: τα επίπεδα που τέμνονται του Mondrian, τις κυκλικές ανακουφίσεις και την επανάληψη της Kusama, τις στρωματοποιημένες φόρμες του Calder. Η ταΐστρα του LeWitt είναι ένα σύστημα από κύβους και ανοιχτά πλαίσια.
«Κάποιοι, όπως ο Mondrian και ο LeWitt, έδιναν πολύ σαφείς ιδέες για τη γεωμετρία και τη δομή. Η Kusama μάς οδήγησε στην επανάληψη και το μοτίβο, ενώ ο Rothko αφορούσε περισσότερο την αναλογία, το βάθος και την αυτοσυγκράτηση», σημειώνει ο σχεδιαστής.
Το πουλί ως μέρος της σύνθεσης
Αυτό που κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η αναφορά στην τέχνη, αλλά η λογική πίσω της. Σε αντίθεση με ένα στατικό αντικείμενο, η ταΐστρα αλλάζει συνέχεια, καθώς έρχονται, κάθονται, τρώνε και φεύγουν διαφορετικά πουλιά. «Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν η ιδέα ότι τα ίδια τα πουλιά γίνονται κομμάτι του έργου», λέει ο Yadollahpour. Τα χρώματα και οι κινήσεις τους ολοκληρώνουν τη σύνθεση με τρόπο που κανένας σχεδιαστής δεν θα μπορούσε να ελέγξει από πριν.
Από μια φωλιά στην αυλή ως έναν Rothko στο μπαλκόνι, η απόσταση αποδείχθηκε μικρότερη απ’ ό,τι φαίνεται.