Το Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα, το εμβληματικό έργο των Γιώργου Κουμεντάκη και Δημήτρη Παπαϊωάννου, επέστρεψε στην Εθνική Λυρική Σκηνή το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026 και αποθεώθηκε από το κοινό που κατέκλυσε την Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος. Η νέα εκδοχή της performance-installation, που δημιουργήθηκε το 1995 ως φόρος μνήμης στους φίλους που χάθηκαν από AIDS, παρουσιάζεται σε έναν κύκλο δώδεκα παραστάσεων στην Αθήνα, πριν συνεχίσει τη διαδρομή της στο Théâtre du Châtelet στο Παρίσι.
Ένα έργο-τομή που επιστρέφει ώριμο και ανατριχιαστικά επίκαιρο
Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση, το Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα δεν επιστρέφει ως αναπαράσταση του παρελθόντος, αλλά ως μια εκ νέου ανάγνωση της απώλειας, της φθοράς και της ανθρώπινης ευαλωτότητας. Η σύνθεση του Γιώργου Κουμεντάκη, βασισμένη στο ποίημα «Λάζαρος» του Δημητρίου Καπετανάκη, παραμένει σπαρακτική, λειτουργώντας ως ένα μουσικό μνημείο μνήμης και συλλογικού πένθους. Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1995 στο παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, εξακολουθεί να συνομιλεί με τα τραύματα μιας ολόκληρης γενιάς.
Η μουσική ανάγνωση του Θεόδωρου Κουρεντζή
Τη μουσική διεύθυνση της νέας παραγωγής υπογράφει ο Θεόδωρος Κουρεντζής, δίνοντας νέα δραματουργική ένταση στη σύνθεση του Κουμεντάκη. Υπό τη μπαγκέτα του, οι σολίστ μουσικοί της Ορχήστρας της ΕΛΣ, το MEIZON Ensemble και οι υψίφωνοι Ντιάνα Νοσίρεβα και Ξένια Ντορόντοβα αναδεικνύουν τις λεπτές αντιθέσεις του έργου: τη σιωπή και την έκρηξη, την αγωνία και την εύθραυστη ομορφιά. Η μουσική λειτουργεί ως ζωντανό σώμα, που κινείται παράλληλα με τη σκηνική δράση.
Η σκηνική εγκατάσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επιστρέφει στο έργο με τη ματιά του σήμερα, δουλεύοντας σε μεγάλη κλίμακα και αξιοποιώντας πενήντα περφόρμερ επί σκηνής. Η σκηνοθεσία, η χορογραφία και ο εικαστικός σχεδιασμός συνθέτουν μια σκηνική εγκατάσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο σωματικό θέατρο και τη σύγχρονη εικαστική πράξη. Η νέα αυτή συνάντηση Παπαϊωάννου – Κουμεντάκη, τρεις δεκαετίες μετά την εποχή της Ομάδας Εδάφους, αποκτά χαρακτήρα βαθιάς καλλιτεχνικής επανένωσης και υπενθυμίζει πώς η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη μνήμης, πολιτικής και συλλογικής εμπειρίας.
Κεντρική φωτογραφία: Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα – Υπόκλιση, photo Giannis Antonoglou
Ακολούθησέ μας στο Instagram για να μαθαίνεις γρήγορα τα νέα που σε ενδιαφέρουν!