«May I see you at the Ball;» — μια ερώτηση που δεν λειτουργεί απλώς ως τίτλος, αλλά ως πρόσκληση σε έναν κόσμο όπου οι κύκνοι χορεύουν αργά, μελετημένα, μέσα σε μια τελετουργία όπου το σκοτάδι αγκαλιάζει τον ρομαντισμό και το μυστήριο αποκτά ξανά υπόσταση.
Από τη στιγμή που καθίσαμε στις θέσεις μας και βρήκαμε τις μάσκες σε σχήμα δύο κύκνων να μας καλωσορίζουν, ήταν ξεκάθαρο πως η Vivetta δεν παρουσίαζε απλώς μια συλλογή· σκηνοθετούσε μια τελετή. Ένα ballroom βγαλμένο από άλλη εποχή. Το vibe θύμιζε κάτι από την αθωότητα και τη ρομαντική μελαγχολία της Anastasia του original animation, σε πιο goth ύφος· τσάροι και κυρίες που παρευρίσκονται σε αίθουσες φωτισμένες από προσδοκίες.
Η σαγήνη των σιλουετών στηρίχθηκε ακριβώς σε αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο «πρέπει» και το «θέλω». Διαφάνειες που αποκάλυπταν δέρμα χωρίς να το εκθέτουν ολοκληρωτικά, υφάσματα που αιωρούνταν γύρω από το σώμα σαν υπαινιγμός. Η μόδα σήμερα συχνά στερείται μυστηρίου· εδώ όμως το μυστήριο ήταν ο πρωταγωνιστής. Ένα μυστήριο παλαιών χορών του 1800, όπου η επιθυμία ανήκε στο πλαίσιο του απαγορευμένου και η σαγήνη κρυβόταν πίσω από μάσκες. Για πρώτη φορά, η έμφαση στον άντρα ήταν τόσο έντονη: αντρικές σιλουέτες εμπνευσμένες από επίσημους χορούς άλλων αιώνων, με αυστηρότητα, δομή και μια σχεδόν αριστοκρατική θεατρικότητα. Το goth στοιχείο δεν ήταν κραυγαλέο, αλλά υπόγειο και συναισθηματικό.
Σε άλλα νέα, σου βρήκαμε το τραπέζι μπιλιάρδου των ονείρων σου!
Οι γραμμές των ρούχων κινήθηκαν ανάμεσα σε φουσκωτούς όγκους και βολάν που παρέπεμπαν ευθέως στην κίνηση ενός χορού. Φούστες και φορέματα σε καρό κόκκινο, λευκό και μαύρο έδιναν μια απροσδόκητη σπίθα στο catwalk, σαν ρυθμική παύση μέσα σε μια συμφωνία από λευκά και μαύρα. Πούπουλα ξεπρόβαλαν από κουκούλες σαν προεξέχουσες βάτες, ενισχύοντας το δραματικό αποτύπωμα των ώμων, ενώ σακάκια με έντονη κατασκευή ανέδειξαν μια εικόνα πολυτελείας που δεν βασίζεται στην υπερβολή. Οι αναφορές στις κυρίες της υψηλής κοινωνίας των 40s μεταφράστηκαν σε μια εκλεπτυσμένη εικόνα, όχι ως διάκριση, αλλά ως ωδή στην πειθαρχημένη κομψότητα.
Γούνινες λεπτομέρειες επάνω σε φορέματα και παλτό, αλλά και ολόκληρα κομμάτια από γούνα, προσέδιδαν αίσθηση μεγαλείου. Δερμάτινα γάντια με διακοσμητικά στοιχεία, μάσκες που σκίαζαν το βλέμμα, headpieces και πατρόν με τη μορφή του κύκνου — όλα συνέθεταν μια συμβολική αφήγηση. Ο κύκνος, σχολαστικός και αργός στις κινήσεις του, επιδεικνύει την απαράμιλλη ομορφιά του χωρίς βιασύνη.
Το φινάλε ήρθε σαν ποιητική κάθαρση: ο λευκός κύκνος. Ένα φόρεμα σε σπασμένο λευκό, με ουρά που ακολουθούσε το σώμα σαν ίχνος φωτός πάνω στο πάτωμα της αίθουσας. Η φιγούρα, λουσμένη σε μια σχεδόν αιθέρια λάμψη, με ξανθά μαλλιά που έλαμπαν σαν χρυσό στάχυ, ενσάρκωνε απόλυτα τη χάρη.
Και φυσικά, το κατατεθέν στοιχείο της Vivetta δεν θα μπορούσε να λείπει: ο φιόγκος. Επάνω σε πουκάμισα, γάντια, ακόμη και μάσκες, λειτουργούσε σαν υπογραφή, αλλά και σαν σύμβολο δεσμού ανάμεσα στην αθωότητα και την επιθυμία. Μια σαγηνευτική επίδειξη θηλυκότητας και αρρενωπότητας που κατακτά με τη χάρη και την εσωτερική της δύναμη.
Από τον Πάνο Ζαχαράκη