Πριν από μερικές ημέρες βιώσαμε το τέλος ενός κύκλου. Για πολλούς από εμάς, το συναίσθημα αυτό ήταν ένα déjà vu που θυμίζει το κλείσιμο πολυετών αφηγηματικών κόσμων, από τη μυθολογία του Harry Potter μέχρι τα εφηβικά δράματα όπως το The Vampire Diaries. Έτσι και το τέλος του Stranger Things σηματοδοτεί το κλείσιμο μιας ολόκληρης νοσταλγικής εποποιίας. Μιας σειράς που λειτούργησε ως γέφυρα: αφενός προς τη νέα γενιά που καλείται να διαμορφώσει το κοινωνικοπολιτικό μας μέλλον και αφετέρου προς το σινεμά
της παιδικής ηλικίας των δημιουργών της.
Φορείς αυτής της κινηματογραφικής μνήμης είναι κυρίως τα κοστούμια. Μέσα από αυτά, το Stranger Things επανενεργοποιεί εικόνες του παλιού κινηματογράφου, συνδέοντάς τες οργανικά με τους χαρακτήρες. Μερικές pop culture αναφορές που εντοπίσαμε είναι:
Nancy Wheeler — Sarah Conor (Terminator 2) & Rambo (First blood 3)
Από την αρχή της σειράς, παρακολουθήσαμε τον χαρακτήρα της να ξεδιπλώνεται από το κλασικό girl next door σε ένα καθαρό πολεμικό αρχέτυπο επιβίωσης. Πλέον τη βλέπουμε οπλισμένη, με σφιγμένο σώμα, στρατιωτικό layering και ένα haircut λειτουργικό, απογυμνωμένο από κάθε ίχνος θηλυκότητας. Η Nancy παύει να μοιάζει με ηρωίδα δράσης με όρους θεάματος και μετατρέπεται σε μια φιγούρα γυναίκας που έχει επιβιώσει από πόλεμο.
Utility pants, σκούρα χρώματα και μια αυστηρή παλέτα του γκρι, του μαύρου και του χακί, σε συνδυασμό με την πλήρη αντικατάσταση των διακοσμητικών στοιχείων από καθαρά πολεμικά props, επιβεβαιώνουν την εξέλιξη του χαρακτήρα της.
Eleven — Carrie και E.T.
Η Eleven αποτελεί έναν από τους πολυεπίπεδους χαρακτήρες του Stranger Things. Ένα outsider παιδί που επιχειρεί να ενσωματωθεί σε μια κοινωνία βαθιά ρατσιστική, φοβική και κλειστόμυαλη. Καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς, ο χαρακτήρας της βιώνει συνεχείς μεταμορφώσεις — και μαζί και η ενδυματολογική του ταυτότητα.
Από ορφανό παιδί που ντύνεται για να κρυφτεί, η Eleven περνά στη φιγούρα της έφηβης των ’80s που προσπαθεί να μοιάσει στις συνομήλικές της και, τελικά, εξελίσσεται σε ένα καθαρό πολεμικό εργαλείο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αναφορές σε χαρακτήρες όπως η Carrie από την ομώνυμη ταινία του 1976 — μια νεαρή γυναίκα με ανεξέλεγκτες δυνάμεις και βαθιά κοινωνική απόρριψη — αλλά και το E.T., το παιδί-ον που δεν ανήκει στη Γη. Τα απλά φορέματα σε παστέλ αποχρώσεις λειτουργούν αρχικά ως σύμβολα αθωότητας, για να μετασχηματιστούν αργότερα σε πιο structured σιλουέτες, σηματοδοτώντας τον σταδιακό έλεγχο της ταυτότητας και της δύναμής της.
Steve Harrington — All-American ’80s Hero
Ο Steve Harrington αποτελεί ένα παράδειγμα χαρακτήρα του οποίου η συναισθηματική μετάβαση είναι έντονη, χωρίς ωστόσο να συνοδεύεται από ριζικές αλλαγές στον ενδυματολογικό του κώδικα. Ξεκινά σχεδόν στερεοτυπικά ως ο όμορφος και δημοφιλής έφηβος του σχολείου και καταλήγει σε έναν από τους πιο ανθρώπινους ήρωες της σειράς —έναν χαρακτήρα που κανείς δεν θα ήθελε να δει να χάνεται.
Οι κινηματογραφικές αναφορές είναι προσεκτικά ενσωματωμένες: Risky Business με τον Tom Cruise, Top Gun, αλλά και ολόκληρο το σύμπαν του John Hughes. Ο “χρυσός” έφηβος των αμερικανικών προαστίων — όχι κακός, απλώς προνομιούχος — αποδίδεται μέσα από polo shirts, clean denim, παστέλ αποχρώσεις και γήινους τόνους.
Παράλληλα, αναδύεται το archetype του boy next door που γνωρίζει ότι είναι επιθυμητός, με μια casual αρρενωπότητα να εκφράζεται μέσα από t-shirts, jeans και relaxed fits. Στην πορεία, ο Steve αποκτά τη φιγούρα του ’80s male fantasy: bomber jackets, αθλητικό σώμα και μια γκαρνταρόμπα που κινείται ανάμεσα στο casual και στο άτυπο uniform. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο μαλλί του Steve — ένα καθαρό σύμβολο της ανδρικής ομορφιάς των ’80s, επιμελημένο και σχεδόν ανέγγιχτο ακόμη και μέσα στο χάος.
Σε άλλα νέα, 4+1 λόγοι που ανυπομονούμε για το Mother Mary με την Anne Hathaway.
Hopper — The Broken Cop Archetype
Ο Jim Hopper ενσαρκώνει το διαχρονικό αρχέτυπο του broken cop. Έναν χαρακτήρα που υφίσταται μεταμορφώσεις όχι μόνο σε ενδυματολογικό, αλλά και σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Το σώμα του, όπως και το κοστούμι του, λειτουργεί ως φορέας απώλειας και φθοράς — στοιχεία που συσσωρεύονται με το πέρασμα των σεζόν.
Οι κινηματογραφικές αναφορές είναι ευδιάκριτες: ο Chief Brody από το Jaws, το σκοτεινό σύμπαν του Dirty Harry και οι αρχετυπικοί ανδρικοί anti-heroes των ’80s. Αυτές αποτυπώνονται μέσα από φθαρμένα πουκάμισα, γήινες αποχρώσεις και μια γενικότερη αίσθηση ενδυματολογικής κόπωσης. Τίποτα στο ντύσιμό του δεν είναι διακοσμητικό· όλα εξυπηρετούν την επιβίωση. Το σώμα του Hopper κουβαλά κυριολεκτικά βάρος — όχι ως αισθητική επιλογή, αλλά ως αφηγηματικό εργαλείο. Είναι το σώμα ενός άνδρα που έχει ζήσει, έχει αποτύχει και συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τα ρήγματα.
Το Stranger Things μπορεί να θεωρηθεί ως ένα γράμμα ρομαντισμού από το παρελθόν, ένα μάθημα για τη νέα γενιά ότι η ιστορία και η μνήμη της έχουν τόσο έμπνευση όσο και διδακτικά στοιχεία. Μέσα από τα κοστούμια, η σειρά μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας — είτε βρισκόμαστε στην πλευρά των μειονοτήτων, είτε είμαστε ο bully των άλλων, ή ακόμη και του ίδιου μας του εαυτού. Η σειρά φορά τη μνήμη
του σινεμά, επιτρέποντας σε εικόνες και αρχέτυπα του παρελθόντος να γίνουν εργαλείο αναστοχασμού.
Κείμενο: Πάνος Ζαχαράκης
Φωτογραφικό Υλικό: IMDb
Ακολούθησέ μας στο Instagram για να μαθαίνεις γρήγορα τα νέα που σε ενδιαφέρουν!